پرنده روى تخم خود خوابيد و آن را زير بالهاى خود گرفت ، - الطائِرُ : پرنده به آشيانه خود رفت ، - وكناً الرجُلُ : آن مرد نشست ، تند راه رفت . الوَكْن - ج أَوْكُن و وُكُن و وُكُون : آشيانهء پرندگان . الوُكْنَة - ج وُكْنَات و وُكُنَات و وُكَنّات و وُكَن : مرادف ( الوكْن ) است . الوَكْنَة - مرادف ( الوَكْن ) است . الوِكْنَة - مرادف ( الوَكْن ) است . الوُكُنَة - مرادف ( الوَكْن ) است . الوَكْوَاك - [ وكوك ] : ترسو ، آنكه در راه رفتن به سمت راست و چپ بجنبد و با ناز راه رود . الوَكُوع - ؛ « وَكُوعٌ لَكُوعٌ » : فرومايه و پست . الوَكُوف - « سحابٌ وَكُوفٌ » : ابرى كه باران آن كم كم فرود آيد . وَكْوَكَ - وَكْوكَةً [ وكوك ] الحمامُ : آواز كبوتر ، - فلانُ مِن الْحَرب : فلانى از جنگ فرار كرد ، - الرّجُلُ : مرد با جنبيدن و ناز راه رفت . الوَكِيد - سخت ، محكم ، استوار ، پا بر جا . الوَكِير - مرادف ( الوَكَرَة ) است . الوَكِيرَة - مرادف ( الوَكَرَة ) است . الوَكِيع - سخت و محكم ؛ - « امرٌ وَكِيعٌ » : كار ثابت و استوار ؛ « وَكِيعٌ لَكِيعٌ » : مرد پست و فرو مايه . الوَكِيل - ج وُكَلَاء [ وكل ] : وكيل ، آنكه به او كارى از سوى ديگرى واگذار شود ، دلير و با جرأت ، از نامهاى خداى تعالى و به معناى روزى دهندهء كافى است . وَلَى - - وَلْياً [ ولي ] فلاناً : به فلانى نزديك شد . ( اين واژه كمتر به كار رفته است ) ، بدنبال او روان شد ؛ « جلستُ مِمَّا يَلِيه » : نزديك او نشستيم . وَلَّى - تَوْلِيَةً [ ولي ] فلاناً الأَمرَ : كار را به فلانى واگذار كرد ، - ه كذا : آن را پس از ديگرى قرار داد ، - ه ظهَره : آن را پشت سر گذاشت ، - الشيءَ أو عن الشيءِ ، از آن چيز فاصله گرفت و دور شد ، - هارباً : پشت كرد و گريخت ، - الرُّطَبَ : خرما زرد و خشك شد ، - عن زيدٍ بودِّه : از دوستى با زيد روى باز زد و بر او خشمگين شد . الوَلَاء - [ ولي ] : دوستى و محبت ، نزديكى و خويشاوندى ، يارى و كمك ، ملك ، ميراث بسبب آزاد شدن شخص در ملك ديگرى يا به علت عقد موالات ( همبستگى ) . الوَلَاءَة - [ ولي ] : نزديكى و خويشاوندى . الوِلَاج - ج وُلُج و وُلُوج : درب ، دره ، زمين ناهموار . الوَلَّاج - آنكه بسيار گشت و گذار كند . الوَلَّادة - اسم مبالغه در ( الوَالِدَة ) است . الوَلَّاس - ( ح ) : گرگ . الولَاف - مص ، گونه اى دويدن كه چهار دست و پا با هم از زمين برداشته و بر زمين گذاشته شود . الوَلَايَة - [ ولي ] : مص ، - ج وَلَايات : استان ، شهرهائى كه تحت فرمانروائى استاندار است ، نزديكى و خويشاوندى . الوِلَايَة - [ ولى ] : مص ، حكومت ، رهبرى ، سلطنت ، شهرهائى كه والى بر آن حكمفرماست ، نزديكى و خويشاوندى . الوَلْث - مص ، عهد و پيمان سست ، باران كم ، باقيماندهء شراب در ظرف ، اثر درد چشم . وَلَجَ - - وُلُوجاً ولِجَةً البيتَ : داخل خانه شد ، - الشيءُ فى غيره : آن چيز داخل چيز ديگرى شد . وُلِجَ - الرجُلُ : به گونه اى بيمارى داخلى دچار شد . وَلَّجَ - تَوْلِيجاً [ ولج ] ه و إليه الأَمرَ : امْر را به او سپرد ، - المالَ : دارائى خود را در زندگى به برخى از فرزندانش بخشيد تا مردم چيزى از او درخواست نكنند . الولُج - جمع ( وِلاج ) است ، ناحيه‌ها ، كوچه‌ها ، قاشقهاى عسل . الوَلَج - راه در ميان ريگزار و شنزار . الوُلَجَة - بسيار داخل شوند . الوَلَجَة - ج أَوْلَاج و وَلَج و وَلَجَات : جاى ورود ، پيچ دره ، غارى كه عبور كنندگان از باران و غيره بدان پناه برند . وَلَدَ - - لِدَةً وَوِلَاداً و وِلَادَةً و الَادَةً و مَوْلداً تِ الأُنثى : زن يا مؤنث وضع حمل كرد ، - تِ الأَرْضُ النّباتَ : زمين گياه رويانيد . وَلَّدَ - تَوْلِيداً [ ولد ] تِ القابلةُ المرأة : ماما زن را زايانيد ، - الشىءَ من الشّي : چيزى را از چيز ديگرى به وجود آورد ، - الكلامَ او الحديثَ : سخن يا حديث نو و تازه آورد ؛ - الوَلَدَ : تربيت كرد . الوُلْد - ج أَوْلَاد و وِلْدَة و إلْدَة و وُلْد : مرادف ( الوَلَد ) است . الوَلْد - ج أَوْلَاد و وِلْدَة و إلْدَة و وُلْد : مرادف ( الوَلَد ) است . الوِلْد - ج أَوْلَاد و وِلْدَة و إِلْدَة و وُلْد : مرادف ( الوَلَد ) است . الوَلَد - ج أَوْلَاد وَوَلْدَة و إلْدَة و وُلْد : هر كه به دنيا آيد . اين كلمه بر مذكر و مؤنث و مثنى و جمع اطلاق مىشود ولى در كاربرد مذكر است . وَلَسَ - - وَلْساً [ ولس ] : الرجُلَ : به آن مرد خدعه و خيانت كرد ، - الحديثَ : متعرض حديث شد و تصريح نكرد ، - وَلْساً و وَلَسَاناً تِ الإِبِلُ : شتران شتاب كردند . وَلَعَ - - وَلْعاً بحقّه : حق او را برد ، - وَلْعاً و وَلَعاناً : دروغ گفت ، سبكبال دويد . وَلِعَ - يَوْلَعُ و يَلَعُ وَلَعاً و وَلُوعاً به : او را دوست داشت و به او دلبستگى شديد پيدا كرد . وُلِعَ - به : دلبسته و برانگيختهء او شد . وَلَّعَ - تَوْلِيعاً [ ولع ] ه بفلانٍ : او را به فلانى دلبسته كرد ، - النّار : آتش را روشن كرد ، - جَسَدَه : تن او را پيس كرد ، - الثَّورُ : سفيدى چهار پاى گاو دراز شد . الوَلْع - مص ، دروغ . الوَلِع - دلباخته و بيقرار . الوَلْعَة - عند العامَّة : شعلهء آتش . الوُلَعَة - آنكه دلباخته به چيزى است كه به او ربطى نداشته باشد . وَلَغَ - - وَلْغاً و وُلْغاً و وُلُوغاً وَوَلَغَاناً الكلبُ الإناءَ